28 apr

Bijna 4 mei, loop met mij door The Children’s Memorial, a place of memory and contemplation te Jeruzalem

leuke dingen over kunst

Bijna 4 mei
(je kunt ook zonder de tekst die er bij hoort eerst te lezen, hier de youtube zien)

 

Ik moet vaak aan de oorlog denken, aan ‘onze’ tweede Wereldoorlog.

 

 

In mijn jeugd heb ik er veel over gelezen.

 

 

Oorlogen, aanslagen, geweld: onbegrijpelijk, verschrikkelijk, niet te bevatten.

Ieder zijn eigen verhaal

 

Kent iedereen niet bepaalde verhalen die zo hard en heftig bij je binnenkomen dat je die echt nooit en nooit meer vergeten zal?

 

“Kom vanavond met verhalen / hoe de oorlog is verdwenen / en herhaal ze honderd malen / alle malen zal ik wenen.’ De slotregels uit Leo Vromans gedicht “Vrede’ behoren tot zijn beroemdste en meest geciteerde.

 

Ach welk verhaal over de oorlog zou ik ooit vergeten?
Gisteren weer een nieuw verhaal gehoord op Nederland 2 over Johannes Post, een held beschreven door Anne de Vries, maar als je nu zijn nog een paar in leven zijnde kinderen er over hoort, is het allemaal niet zo romantisch geweest als in dat boek. 

 

Nee, ik wil niet in de oorlog en ellende blijven hangen, maar ik wil wel de slachtoffers op mijn manier eren.

 

Yad Vashem

 

Afgelopen 10 april was ik in Jeruzalem in het Yad Vashem,  monument ter herdenking aan alle Joodse slachtoffers die in de oorlog zijn vermoord.

Yad Vashem (letterlijk: ‘hand/gedenkteken en naam’) staat in Jeruzalem en is het officiële monument van Israël voor het herdenken van de Joodse slachtoffers van de Holocaust. ‘Yad Vashem’ komt voor in Jesaja 56:5

“Ik geef hun in Mijn huis en binnen Mijn muren een Gedenkteken en een Naam, … een eeuwige naam”

 

Children’s memorial

 

‘Heftig en dat zal altijd zo blijven’, zegt onze reisleider, ‘al loop je hier 1000 keer doorheen’.

 

Als je onderstaande  youtube bekijkt, loop je dezelfde route die ik gelopen heb en met mij duizenden mensen.
De weg begint met het beeldje van een jongetje van 2 jaar, Uziël, in 1944 vermoord in het concentratie-kamp Auschwitz.
Zijn ouders 
Abraham en Adita Spiegel uit Californië overleefden de holocaust en hebben ter nagedachtenis aan alle één miljoen achthonderdduizend kinderen het monument “Children Memorial” laten ontwerpen. 

Er staat 1 kaars in de donkere ruimte die met spiegels duizenden malen worden weerkaatst, zoveel als er kinderen zijn omgekomen. 

Als je door de lange, donkere gang loopt, hoor je namen van kinderen met de leeftijd waarop ze gestorven zijn, onafgebroken weerklinken. Dit gaat altijd door. 

Deze youtube hoef je niet te bekijken, maar als je hem bekijkt, kijk en luister met respect.
Kijk er alleen naar als je er de tijd voor wil nemen.

Dit deden wij in Jeruzalem ook, je gaat er niet doorheen rennen.

 



 

 

 

Wil je ook graag iemand nooit vergeten?
Probeer eens een kunstvorm te bedenken, waarin jij een soort memorial voor hem of haar maakt.

Kan een tekening zijn, schilderij, beeldje, gedicht of  een verhaal…

je mag het mij rustig laten zien.

 

 

Ik wens je een mooie week, 

 

lieve groet van Rita

 

 

 


3 Reacties

wilt je deelnemen aan het gesprek?

  1. Irene van den Bos

    1 mei 2019 at 20:17

    Hoi Rita, Je hebt een mooi en gevoelig bericht verstuurd. Ik ben er ook geweest en ik kon er niet tegen. Zo heftig, die stem … vreselijk om te weten hoe al die kinderen vermoord zijn….. Hoe ik een mens zou gedenken die mij lief was en er nu niet meer is? Misschien door een bloem te leggen op het graf of een steen, zoals de joodse traditie is. Als je een steen legt op het graf dan laat je weten dat je die persoon niet vergeet. Dat doe ik op het graf van mijn gestorven vriendin. Irene

    Beantwoorden
    • Rita Koolstra

      3 mei 2019 at 11:22

      Hoi Irene,
      Het is ook te erg. Ik kan er ook niet tegen, maar wil het ook niet vergeten. En dan nog zoveel ander leed wat gebeurd is maar wat ook nog gaande is.

      Dank je voor jouw reactie, heel mooi.

      Groet van Rita

      Beantwoorden
  2. Anne-Riet

    3 mei 2019 at 16:46

    Lieve Rita, wat een prachtig bericht. Ik heb twee keer ‘meegelopen ‘ door het filmpje te zien. Wat mij raakte is de enorme tederheid die schuurt tegen de schrijnende pijn. Prachtig het perspectief van de eeuwigheid, de oneindigheid waarin dit en alle lijden ter wereld plaatsvindt……op een bepaalde manier is dat perspectief ook troostend én verbindend.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *